Causo matinal
Entro no ônibus e, após enfiar a canela na quina da cadeira para deficientes – que, além de provocar uma dor nível 8 na escala Richter, fez com que eu visualizasse o tamanho da mancha preta que minha perna ostentará por pelo menos 10 dias – sentei-me no banco e dei início à minha leitura. Na minha frente, um celular toca. Uma mulher com cabelos de Valderrama vítima de um acidente em Chernobyl atende. Segue o diálogo:
- Oi! Tá bom... tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom...tá bom... tchau.
Definitivamente, esse não é meu mundo. Funileiro filho da puta, devolva meu carro!
Um comentário:
Booom, booom, boooom, não tá....mas tá bom, tá bom.....
Postar um comentário